Powrót do Silent Hill Recenzja filmu / Return to Silent Hill Review
Už se to nevrátí James
https://www.imdb.com/title/tt22868010/
Silent Hill 2 to gra, która mocno stawia na element psychologiczny, a dopiero w dalszej kolejności na strach. Historia była jednak zawsze budowana tak, by gracz — niczym wytrawny detektyw — odkrywał wraz z Jamesem pogmatwaną układankę w Cichym Wzgórzu.
Przyszedł rok 2026 i po 20 latach od pierwszego filmowego Silent Hill doczekaliśmy się wreszcie filmu skupiającego się na najlepszej odsłonie gry. Pierwsze zapowiedzi były dość optymistyczne — wraca reżyser, który w miarę dobrze nakręcił miks części 1 i 3 (a raczej stworzył film dobry jak na ekranizację gry). Wydawać się mogło, że Silent Hill 2 to gotowy scenariusz: wystarczy wyciąć elementy growe i mamy film, który wreszcie byłby genialną adaptacją.
Konami zapowiadało, że będzie to najlepszy film od pierwszej części i że wkraczając do tego świata popadniemy w obłęd — i tu mieli rację, przynajmniej co do obłędu.
Pierwsza zapowiedź była dziwnie tajemnicza, jakby ktoś nie chciał zdradzać zbyt wiele. Najbardziej jednak czekałem na pokazanie twarzy Jamesa, bo dobrze dobrany aktor to już 10% sukcesu. I cóż — w porównaniu z grą reżyser całkowicie pozbył się blondyna, stawiając na „pięknego chłopca”, który w pierwszym trailerze zupełnie nie potrafił się odnaleźć.
Minęło kilkanaście miesięcy (tak, film kręcono w 2023 roku) i wreszcie w styczniu trafił do kin.
Kiedy seans się zaczął, poczułem przez chwilę ukłucie w mózgu — czy ja oglądam dobry film? To niemożliwe, żeby tak wyglądał film kosztujący 23 miliony dolarów. A jednak…
Film zaczyna się, jak James jedzie szybko niczym w Szybkich i Wściekłych i „przypadkowo” trafia na Mary. Już sam początek pokazuje, że reżyser Gans idzie w stronę taniości. Greenscreen jest tu eksploatowany do granic możliwości — trudno doszukać się choć jednej naprawdę realnej sceny. Bohaterowie są karkołomnie wycinani i wklejani w tła, co momentami wygląda wręcz komicznie. Są sceny, w których postacie nie zostawiają śladów na spopielonej ziemi, a w innych James porusza się jak marionetka.
Główną osią gry była podróż Jamesa przez własne piekło, by odkryć, co stało się z jego ukochaną, a samo Silent Hill było jedynie narzędziem, które miało uświadomić mu, co uczynił i kim naprawdę był.
Film całkowicie to porzuca i już po 10 minutach wyjaśnia nam główny wątek, burząc fundamenty historii tak bardzo, że kolejne sceny tracą sens.
Twórca najpewniej obejrzał kawałek gameplayu i doszedł do wniosku, że zrobi to lepiej. Zagmatwanie na początku i brutalne „uderzenie łopatą w widza”, żeby wszystko zrozumiał, wypada fatalnie — a dodanie wątku sekty tylko pogarsza sytuację. Co gorsza, w połowie filmu motyw sekty zostaje po prostu zamieciony pod dywan, jakby twórcy zakładali, że widz zdążył już wydłubać sobie oczy i uszy.
Idąc dalej — fatalne CGI tylko pogarsza odbiór. Rozumiem zamysł jak w Vidocq czy Sin City, ale tam cały budżet szedł na kreację świata. Tutaj mam wrażenie, że poszedł na kokainę, bo wizualnie te 23 miliony dolarów kompletnie się nie bronią. Tak, drodzy czytelnicy — 23 miliony poszły na amatorski film Powrót do Silent Hill. Piszę „amatorski”, bo aktorzy grają jak w The Room.
https://variety.com/2025/film/news/return-to-silent-hill-theatrical-release-1236391288/
Każdy aktor w tym filmie gra gorzej niż w legendarnym arcydziele złego kina The Room. Tam przynajmniej wydano 6 milionów i aktorzy dobrze się bawili na planie, a tutaj są momenty, w których wygląda to tak, jakby bohaterowie nie grali razem, tylko byli w zupełnie innych miejscach. Środkowa część filmu rozczarowuje najbardziej — wszystkie karty zostały już odkryte, a James wraz z widzem błądzi po labiryncie bezsensownych scen.
Jedyne, co mogę przyznać na mały plus, to fakt, że niektóre sceny są wizualnie podobne do tego, co znamy z gry. Problem w tym, że są kiepsko wykonane, a James w każdej scenie niemiłosiernie irytuje.
Film wygląda trochę tak, jakby reżyser uznał, że nieważne, jak bardzo będzie zły — i tak zarobi kilkaset milionów. Oby tak nie było i oby ten twór przyniósł straty.
Ten film mógłby być dobry, gdyby ktoś przez chwilę zastanowił się, o co chodziło w grze, i chociaż zachował jej główny zarys. Zamiast tego mamy od początku chaos, którego nie da się niczym skleić, przez co finał wypada tandetnie i nie niesie żadnego przesłania ani „odkupienia”. Cyk — finał i koniec.
Potwory w tym filmie tak naprawdę nie odgrywają żadnej roli. O ile w grze każda istota była odbiciem pragnień i win Jamesa, o tyle w filmie są one „bo są”, bez żadnego sensu. Największym minusem jest jednak sama geneza Jamesa — zmieniono powód, dla którego chce odkupić swoje winy, pozbawiając go aspektu niewierności i całej gamy negatywnych cech. Zrobiono z niego dobrego ziomka od początku do końca, wręcz miłosiernego.
Sam finał wypada skrajnie sztampowo: James przypomina sobie wszystko i… wraca do punktu startowego, by przeżyć swoje życie od nowa. To najbardziej odbiega od gry, zwłaszcza wiedząc, co i dlaczego zrobił oraz co miał w aucie, gdy szukał Mary.
Dla kogo jest ten film?
Jeśli lubisz tanie kino, słabe efekty, drewniane dialogi i sztuczną brodę — to film dla Ciebie. Każdy inny widz odbije się od niego po 10 minutach.
Nie polecam. Mam nadzieję, że jeśli ktoś kiedyś nakręci Silent Hill 2 nawet amatorsko, będzie to lepszy film niż to, co dziś obejrzałem.
1/10
Už se to nevrátí James
https://www.imdb.com/title/tt22868010/
Silent Hill 2 is a game that places a strong emphasis on psychological depth, with fear taking a secondary role. Its story was always constructed so that the player — like a seasoned detective — uncovers a twisted puzzle together with James in the town of Silent Hill.
The year is 2026, and 20 years after the first Silent Hill movie, we finally received a film focusing on the best installment of the series. The early announcements were fairly optimistic — the director returned, the same one who did a reasonably decent mix of parts 1 and 3 (or rather, a film that was good by video game adaptation standards). It seemed like Silent Hill 2 was a ready-made screenplay: remove the gameplay elements and you have a potentially brilliant adaptation.
Konami promised this would be the best Silent Hill film since the first one and that entering this world would drive us mad — and they were right, at least about the madness.
The first teaser was oddly mysterious, as if it deliberately avoided revealing too much. What I was most curious about, however, was James’s face. Casting the right actor already accounts for 10% of success. Unfortunately, compared to the game, the director completely ditched the blond James and replaced him with a “pretty boy” who seemed utterly lost in the first trailer.
Several months passed (yes, the film was shot in 2023), and in January it finally hit theaters.
When the movie started, I felt a brief sting in my brain — am I really watching a proper film? There’s no way a movie that cost 23 million dollars should look like this. And yet…
The film opens with James driving like he’s in Fast & Furious and “accidentally” running into Mary. From the very beginning, it’s clear that director Christophe Gans is going for cheap shortcuts. Greenscreen is abused to an extreme degree — it’s genuinely difficult to find a single scene that feels real. Characters are awkwardly cut out and pasted onto backgrounds, often resulting in unintentionally comedic visuals. In some scenes, characters leave no footprints on the burned ground; in others, James moves like a puppet.
The core of the game was James’s journey through his own personal hell, slowly uncovering what happened to his beloved. Silent Hill itself was merely a tool meant to force him to confront what he had done and who he truly was.
The film completely abandons this idea and explains the main plot within the first ten minutes, shattering the foundation so thoroughly that everything that follows becomes pointless.
It feels like the creators watched a fragment of gameplay and decided they could do better. The confusing opening and the blunt “shovel to the viewer’s head” approach to explaining the story fail miserably. Adding a cult subplot only makes things worse — especially since halfway through the film, the cult is simply dropped altogether, as if the filmmakers assumed the audience had already gouged out their eyes and ears.
To make matters worse, the atrocious CGI further ruins the experience. I understand the stylistic intent, like in Vidocq or Sin City, but in those films the entire budget went into world-building. Here, it feels like the money went elsewhere, because visually, those 23 million dollars are nowhere to be seen. Yes, dear readers — 23 million dollars were spent on an amateurish film called Return to Silent Hill. I say “amateurish” because the acting resembles The Room.
https://variety.com/2025/film/news/return-to-silent-hill-theatrical-release-1236391288/
Every actor in this film performs worse than in the infamous cult classic of bad cinema, The Room. At least that film cost 6 million dollars and the actors seemed to enjoy themselves. Here, there are moments when it feels like the characters aren’t even acting together, as if they were filmed in entirely different locations. The middle section is particularly disappointing — all cards are already on the table, leaving James and the audience wandering through a maze of meaningless scenes.
The only minor positive I can mention is that some scenes vaguely resemble those from the game. Unfortunately, they’re poorly executed, and James is unbearably irritating in nearly every single one.
The film feels like the director assumed that no matter how bad it turned out, it would still make hundreds of millions. Hopefully, that won’t be the case — and hopefully, it will suffer losses.
This movie could have been good if someone had stopped for a moment to think about what Silent Hill 2 was actually about and at least preserved its core ideas. Instead, we get chaos from start to finish, culminating in a cheap finale with no message, no redemption — just a quick ending and that’s it.
The monsters in this film play virtually no role. While in the game each creature represented a manifestation of James’s desires and guilt, here they exist for no reason at all. The biggest flaw, however, lies in James’s rewritten backstory. The reason for his guilt is changed, stripping away themes of infidelity and moral ambiguity. He’s turned into a “good guy” from beginning to end — even merciful.
The ending is painfully generic: James remembers everything and… returns to the starting point to relive his life again. This diverges the most from the game, especially considering what James did, why he did it, and what he had in his car while searching for Mary.
So who is this film for?
If you enjoy cheap cinema, weak effects, wooden dialogue, and fake beards — this movie is for you. Everyone else will bounce off it within ten minutes.
I do not recommend it. I sincerely hope that if someone ever makes Silent Hill 2 again — even as an amateur project — it will be better than what I watched today.
1/10